De haas en de vos - een winterfabel

Een oudduitse fabel, voor kinderen van 7 à 8 jaar

Uit de verzameling van Ludwig Bechstein (1801-1860)

Een haas en een vos waren samen op reis. Het was winter, er groeide geen enkel plantje, en op de velden kroop muis noch luis. "Wat een schraal weer," sprak de vos, "mijn maag rammelt van de honger." - "Ja, zeker," antwoordde de haas, "alles is één en al dorheid, ik zou zelfs mijn oren willen opvreten als ik ze in mijn bek zou kunnen krijgen!"

Zo gingen ze hongerig, gezamelijk voort in een drafje. Daar zagen ze vanuit de verte een boerenmeisje naderbij komen. Zij droeg een mand aan haar arm. En vanuit de mand kwam een aangename geur de vos en de haas tegemoet, de geur van vers gebakken broodjes.

"Weet je wat," zei de vos, "ga hier languit liggen en doe alsof je dood bent. Het meisje zal haar mand neerzetten en je op willen pakken, om je arme pels buit te maken, want van hazenhuiden worden handschoenen gemaakt. Ondertussen zal ik, om ons te troosten, de broodmand grijpen."

De haas volgde de raad van de vos op, viel neer en deed alsof hij dood was. En de vos verstopte zich achter een heuvel van opgewaaide sneeuw. Het meisje kwam, zag de verse haas, met de vier uitgestrekte poten, zette keurig haar mand neer en boog zich over de haas.

Nu kwam snel de vos tevoorschijn, greep de mand, en rende daarmee weg, dwars door het veld, en meteen kwam de haas weer tot leven en snelde zijn begeleider achterna.

Het leek er echter niet op dat de vos zou gaan stoppen om de broodjes te delen; hij liet merken dat hij ze alleen wilde opvreten. Tot zijn grote ongenoegen merkte de haas dat. Toen ze nu in de buurt van een klein meertje kwamen, zei de haas tot de vos: "Hoe zou het zijn als wij onszelf een vismaaltijd zouden verschaffen? Dan hebben we vis en wittebrood, zoals de hoge heren! Als je nu je staart een klein stukje in het water laat hangen, dan zullen de vissen, die nu ook niet veel te happen hebben, zich daaraan hechten. Maar haast je, voordat de vijver dichtvriest."

De vos begreep het idee, hij liep naar de vijver, die bijna dichtgevroren was, en hing zijn staart erin, en na heel korte tijd was de staart van de vos vastgevroren. Toen nam de haas de broodjesmand, hij vrat de broodjes één voor één, op zijn gemak, op, voor de ogen van de vos, en hij zei tegen de vos: "Wacht maar, tot het gaat dooien, wacht maar tot het voorjaar, wacht maar tot het gaat dooien!" en hij ging er vandoor, en de vos blafte hem na, zoals een kwaaie hond, die aan de ketting ligt.